''yiyemeyeceğin muzu soyma''

Zeki Kayahan Coşkun'un bir atasözü gibi;

gelecek yıllara kalacak lafı 

"Yiyemeyeceğinmuzu soyma" 

son kitabının ismi oldu. 

Ve kitap raflardaki yerini aldı. 

Ayrıca kitapiçerisinde duvarlara asılası bir

 "yiyemeyeceğin muzu soyma" afişi bulunmakta.

***Kesin, keskin ifadelere sahip olabilmek bir başarıdır…

Bir konukluk halinde misal…Ne içersin sorusuna ‘farketmez’ cevabını vermek…

Soruyu soranı türlü düşüncelere itmese de, tuhaf bir durumda bırakır… 

Fark etmeli…

Kişi ne istediğini bilmeli…

Bir bardak çay veyahut kahve istemek, isteyebilmek önemlidir…

Kimse gücenmesin diye ‘hayır’ diyememek, en çok kendine yazıketmektir…

‘Yiyemeyeceğin muzu soymak’tır…‘

Al başına belayı’dır… 

‘Sonra uğraş dur’dur…

İşte bu kitap dâhilinde yiyemeyeceği muzu soyanlara itiraz vardır…

Yapma etme allasen vardır…

Bol bol neşeli durum tespitleri vardır…

Daha ne olsun?..

Zeki Kayahan Coşkun

ZEKİRDEK.COM

AYRINTILAR; www.yatube.azbuz.com 

Bu sitede;

merhabalar ben sitenize henüz üye oldum ve matrax da yaşanılan tüm güzelliklerin acaba mail yolu ile bana gönderilme şansı ne kadar yüksek diye sormak istiyorum..radya da ayrıca dinliyorum tabiki..kaçırmam..arabistan dan sevgiler....teşekkürler ve başarılarınızın devamını dilerim

ayşegül kurban

Bir çocuk Zeki Kayahan Coskun...

Hep çocuktu... Yine çocuk... Saçlari kumral... Dümdüz... Ipil ipil parliyan bir çocuktu... Yine çocuk... Uyurken dudaklarinin kavustugu kenarindan, gerdanina dogru uyku suyu akan... Üzerindeki yesil battaniyesinin birazıyere dogru uzanan bir çocuktu... Telaşsız.. Umarsiz... Kirli... Kuruyunca griye çalan çamurlari; suratinda, ellerinde, dizlerinde tasiyan bir çocuktu... Gecenin bir yarisinda atesi çikan... Kusan... Üsüyen... Anasinin bas ucunda sabahladigi bir çocuktu... Babasi ise gidince, ne geregi varsa, aglayan... Aksam olup da dönünce mutlu olan... Yagmur birikintilerinde kagit kayiklar yüzdürmüs... Keskince katladigi her bir uçagi yere düsmüs... Ayagina, pasli olup olmadigi ebeveynleri tarafindan merak edilen, çiviler batmis... Pasin neden önemli oldugunu kavrayamamis... Kanamis bir çocuktu... Yine çocuk... Sigara görünümlü sakizlar çignemis... En berbat, mikrop dolu pembe gofretleri yemis... Leblebi tozu bogazinda kalmis... Niyet çekmis... Elvan gazozunu bir dikiste içebilmis... Uçan balonu olmus... Siyah okul önlügü giymis... Kirmizi Pinokyo bisikletine rahatça binebilecek, genis sokaklara sahip olmus, Bisikletinin kirmizisindan utanan bir çocuktu... Yarisi apartmanlarla, yarisi bahçeli evlerle dolu mahallesi çalinmis... Çocuklugunun üzerine A, B, C blok diye kategorize edilerek, havuzlu siteler yapilmis bir çocuk... Üzerinde masmavi gökyüzünün oldugu bir çocuktu... Peçeteyle, kagit havluyla degil; elbeziyle agzi silinmis... Anne tarafindan iyice bastirilinca daha iyi paklar diye düsünülen elbezi dokusunun agzini acittigi bir çocuktu... Elbezinin sabun tadinin hala dudaklarinda oldugu bir çocuk... Yine çocuk... Anneni mi daha çok seviyorsun, babani mi?.. Seni bize götürelim, bizim oglumuz olur musun?.. Ve benzeri aptalca sorularla dimagi yoklanmis... Misafirlige gidildiginde misal muzdan, kendisine düsen adetten daha fazlasini yiyince evde olsa yemez, bir yere gidince hep böyle oluyor ana-baba utancini duymus... Ev sahibi kisi bir an için uzaklastiginda kas göz isaretleriyle uyarilan, yedigi muz zehir zikkim edilmis bir çocuktu... Nalbura gidip bilmemkaçnumara boya almis, sonra bir ton açigi olsa iyi olur tespitiyle nalbura bir kez daha gönderilmis, yolda giderken küfretmis... Evde badana yapilirken mutlu olsun diye eline küçük bir firça verilmis, onun boyadigi yerler badanaci kisi tarafindan umursanmadan tekrar boyanmis... Bu güvensizlige anlam verememis bir çocuktu... Alisverisi gönderilirken verilen paranin üstüyle kendine istedigin bir seyi alabilirsin özgürlügü sunulmus, eve gelindiginde illa ki kendine ne aldin merakiyla karsilanmis... Sen dururken annen mi gitsin ekmek almaya siteminden etkilenip, televizyondaki filmi yarim birakarak bakkala ekmek almaya gitmis... Evin ekmek ihtiyaci hep seyrettigi en güzel filmlere denk düsmüs... Bakkal ev arasindaki mesafede ekmegin ucunu isirarak gida etmis bir çocuktu... Yine çocuk... Evden çikarken,Paran var mi? sorusuna "Hayir yok" yerine, seri sekilde "Var var" diyen, tam kapiyi kapatacakken,"Sunu da al bulunsun, lazim olur" baba sicakligiyla karsilasmis bir çocuktu... Parayi utana sikila alirken, paraya bakmiyormus gibi yapan... "Valla param var yaaa" sahtekarligina siginmakta israr eden çulsuz... Içten içe "Ulan baba ne kadar anlayislisin, sagol be ya" sessizliginde sevinen bir çocuktu... Yine çocuk...

Bir çocuk Zeki Kayahan Coskun...

At arabalarinin, kamyonetlerin arkasina takilmis... Arkadaslari tarafindan "Abi takilan var, takilan var" diye gammazlanmis... Minibüslerde, otobüslerde midesi bulaninca annesi tarafindan "aklina getirme midenin bulandigini" ögüdüyle yüzlesmis... Bu ögüdü ciddiye alip "Aklima getirmiycem, getrimiycem iste" diye mücadele etmis ve bunu basaramamis bir çocuktu... Depozitolu siseleri evden çaktirmadan yürütüp bakkala satarak harçligini çikarmis... Ebe tura bir ki üç, yerden yüksek, Japon kale, dokuz aylik... gibi oyunlara doymayan... Hava kararmadan evde olmasi gerekmis bir çocuktu... Yine çocuk... Evdeki terliklerin salon, mutfak, banyo, balkon terligi seklinde ayrilmasina anlam veremeyen... Balkon terligiyle odalarda, diger terliklerle balkonda dolastiginda azarlanmis bir çocuktu... Yine çocuk... Banyo yapmayi sevmeyen... Tasa oturunca gerçekten karni agriyan... Acikinca eve söyle bir ugrayip ekmegin arasina domates destekli bir seyler koydurarak evden bir çirpida çikan... Evden çikarken ayakkabilarin giyilmesi esnasinda ekmegi yanindan disleyerek agzinda tutan... Çitali uçurtma yapmayi asla ögrenemediginden, marangozdan yalvar yakar aldigi çitalari mahallenin abilerine gözü kapali teslim eden bir çocuktu...

Bir çocuk Zeki Kayahan Coskun...

Aglamaktan utanmayan... Aksama köfte, patates kizartmasi yapildi mi sevinçten deli olan... Köfteleri, patatesleri yerken yarina kalma ihtimalini düsünen... Ertesi gün buzdolabini açtiginda bir tane olsun köfteye rastlayamayan... Tek tük kalmis, pörsümüs patateslere tenezzül etmeyen bir çocuktu... Yine çocuk... Bütün spor ayakkabilarina"esem spor" denilen... Ayakkabi baglamayi geç ögrenmis... Kis günlerinde pantolonunun altina zorla külotlu çorap giydirilmis... Arabalarin soför tarafindaki camlarindan içeriye dikkatlice bakarak "arabanin kaç yaptigini" ögrenmekten keyif alan... "Kizlarin içinde kizilcik bebek" küçümseyisini fazlasiyla tatmis bir çocuktu... Yine çocuk...

Bir çocuk zeki kayahan coşkun...

Düğünlere götürülmüş...Düğünlerde mahalli sanatçının "annelere babalar çocuklarınızı yanınıza alın"uyarısıyla sahneden alınmış...Sonra tekrar sahneye fırlamış...Adını bilmeyenlerin "Küçüüüükkkkk...Şişşşştttt Küçççüüükkk"seslenişine maruz kalmış bir çocuktu...Bir çocuk...Kocaman kocaman sevdaları olan...Hep en kudretli kendisinin aşkının olduğunu sanan.Öylesine bir çocuktu...Yine çocuk...O işte...O...Daha ne olsun...Nasıl söylesek?..Nasıl anlatsak?..Pasaklıdır mesela...Dağınık...Hep dağınık...Kendisini dağıtacak sevdaları bulması bundan belki...Belki bundan iflah olmaz bir gönül adamı...Dağınık...Ruhu...Beyni...Mekani...Her yeri dağınık...Öyle biri...Yalancı...Kendisini kandıracak kadar yalancı...Hiç bir hayali yok...Olmadı...Olmayacakta...Asabi...Sabırsız...Ama en çok da dağınık...Ruhu...Beyni...Mekanı...Her yeri dağınık...Öyle biri...Öylesine yaşıyor...Öylesine...Öyle...

Bir çocuk zeki kayahan coşkun...Yine çocuk...Hep çocuk...Hep...Herkes kadar çocuk...Herkes...

ANNELERİMİZDEN NE ÖĞRENDİK ?

    -IYI YAPILMIŞ BIR IŞI TAKDIR ETMEYI:
"Bana bakin, çıkın birbirinizi dışarda gebertin, evi daha yeni temizledim...!!!"

    -DUALARIN GUCUNU:
"Yat kalk dua et ki baban müzik setinin bozulduğunu farketmedi..."

    -ZAMANA KARŞI YARIŞMAYI:
"O oyuncaklarını topla yoksa bi tekme attığım gibi hepsini karşı sahilden toplarsin.."

    -MANTIKLI DÜŞÜNMEYI:
"Ben öyle dıyosam öyledir...!!!"
    -İLERİ GÖRÜŞLÜ OLMAYI:
"Çıkmadan Önce temiz bi Çamaşır giy.. yolda Allah korusun başına bişi gelir kirli çamaşırla etrafa rezil olursun."

    -HAYATIN TRAJIKOMIK YANLARINI:
"Sen daha orda gülmeye devam et, birazdan ben seni tam güldürücem... "

    -HAYATIN ÇELİŞKILERLE DOLU OLDUĞUNU:
"Kapa çenenı ve çorbanı iç ..!!"

    -DAYANIKLI OLMAYI:
" O ıspanak bitene kadar sofradan kalkmak YOK..!!!"

    -HAVA RAPORU TAHMINI YAPMAYI:
" Şu dağınıklığa bak... yabancı biri görse odanın ortasından kasırga geçmiş sanır..."

    -ABARTMAYI:
"Sana 500 bin defa söyledim kirli ayakkabılarinla içeri yürüme diye..!!"

    -DAVRANIŞ PSİKOLOJİSİNİ:
"Babana çekiceĞine biraz bana çekseydin noolurdu ..."

    -OLAĞANÜSTÜ DURUMLARA HAZIRLIKLI OLMAYI:
"Dinleme bakalım anne sözü dinlemee...!!! 'Kafana meteor düşücek kenara çekil' diye bağırsam onu bile dinlemezsin di mi......!!!!"

    -KISKANMAYI:
" Dünyada senin annen baban gibi mükemmel bi aileye sahip olmayan kaç milyon çocuk var biliyo musun..."

    -SABIRLI OLMAYI;
"Baban eve gelsin, sen görürsün''

    -HAKKIMIZI ALACAĞIMIZI;
"Eve vardığımızda ben bilirim sana yapacağımı"

    -DİYALOG KURMAYI;
"Sana bir şey sorduğumda cevap ver...!!"
"Ne söyleyeyim anne?"
"Sus!! Bana cevap verme!!!"

    -TIP BİLGİLERİNİ;
"Gözlerini şaşı yaparken bir gün öyle kalıvereceksin, göreceksin gününü"
    -OLGUN OLMAYI;
"Bu tabağın hepsini bitirmezsen asla büyüyemezsin."

    -GENETİK BİLGİLERİ;
"Sen de o lanet olası babana çektin."

    -BİLGELİĞİ;
"Benim yaşıma gel de anlarsın o zaman."

    -V E ...

    -ADALETİ;
"Bir gün senin de çocukların olacak.. inşallah onlar da sana senin şimdi bana yaptıklarını yaparlar..."

  Madde 104- Bebeklerin zekası “Armut nerede? .. Amcan hangisi... Elmayı göster...” lüzumsuzluğuyla sık sık yoklanır... Bebek parmağıyla doğruyu gösterdiğinde yetişkinler pek bir neşelenir... Daha en başından “düt” diye kavrattırılan araba, bebeklerin kolayca tespit ettiği bir gereçtir...

  Madde 90- Apartman girişinde halının, yünün yıkanması bir şölen havasında gerçekleşir... Birbiriyle iyi anlaşan komşu kadınlar, topluca halı yıkama kararı alırlarsa o gün apartmana girmek güçleşir... Her yer kurumaya bırakılmış halılarla, yünlerle doludur...

  Madde 102- Mutfak kapısının arkasına ekmek torbasının asılması... Yatak odası kapısının arkasına elektrikli süpürgenin koyulması... vs... sıkça rastlanan geleneksel bir durumdur... Kapı arkalarından gizli depo yapılması evden alabildiğince faydalanılmasını sağlar...

  Madde 87- Alaturka tuvaletlerin en garip aksesuarlarından biri olarak; taharet musluğuna sabitlenmiş hortum dikkate şayandır... Başparmakla hortum ucu kapatılıp, musluk açıldıktan sonra yeter miktarda tazyik sağlanır ve temizlik gerçekleştirilir... Otogar, lokanta, kahvehane tuvaletlerinde hortumlu musluklara rast gelmek çokça mümkündür.

  Madde 106- Korna bir selamlaşma aracı olarak kullanılabildiği gibi, trafiği açacağı düşüncesiyle öndeki aracı harekete geçirmek maksadıyla da kullanılır... Taksi, minibüs benzeri toplu taşıma araçlarında şoförün, yolcu adayı gördüğünde kornaya asılması “Bineceksen tavrımı ona göre belirleyeceğim, yoksa hızlanacağım” anlamına gelir... Yol boyunca kısa aralıklarla potansiyel yolcuların yer alması korna sesinin sık sık duyulmasına neden olur...

sen bana git demedin..ben sana tutunamadım...en tuhaf uzakta kalışım oldun..."hoşçakal " bile değildi son sözüm..mesafeler hep büyüdü. o onu dedi..bu bunu dedi..şuydu..buydu..ve de..

ve de bitti..

bitti..

bitti işte..

vedasız, acısız, ağrısız bir ayrılık oldu..

sen orada kaldın..ben burada

şimdi de oturmuş yazıyorum..sadece sana değil..

ona, buna, şuna, herkese..

en güzeli de bu ..yazmak..

kimbilir hangi eve girdim şu an

hangi otobüs yolculuğunun cam kenarındayım..

tut ki ekmek kırıntıları yere dökülmesin diye açılmış bir sayfayım..

bir bakkal tezgahında ucuz şarap sarmak için hazır tutuluyor da olabilirim..

bir yatağın başucunda da..

peki sen..

belki hayali bir sevgilisin bir okur için..

ama olsun..düşlerken sınırsız olmanın bir mahkumiyeti varmı ki?..

kime ne..

kara tahtaya tebeşirle yazılmış kelimeleri silmenin ne güç olduğunu hatırlıyormusun...

evet silinirdi..ama mutlaka kalırdı izi..

ben de seni siliyorum yar..

hem de iz kalmamacasına..bastıra bastıra silgiyi..

ama ne gam..kara tahta iz tutuyor..

..

senden sonra yemek yemedim..

senden sonra dışarı çıkarken hep şemsiyemi aldım..ilk defa saçlarım ıslanırsa başımın ağrayabileceği ihtimalini göze aldım...

senden sonra daha sıkı giyindim..

hiç üşümedim senden sonra..

senden sonra hep saatin ziliyle uyandım sabahlara

senden sonra televizyon kumandasının 6 aydır ihtiyaç duyduğu pilleri aldım..

kahvaltıda gazete okumuyorum senden sonra..ev yapımı çilek reçelinin içine dalan ekonomi sayfaları artık şerbetsiz pür'u pak...

senden sonra kokulu mum aydınlığını satın almadım mağazadan...

ayraç yoksunluğundan"okunan yer kolay bulunsun" diye yüzüstü yatırılmış, yarım kalmış kitaplarımın hepsini bitirdim senden sonra..

hiç kar yağmadı senden sonra bu gri kente..

senden sonra ben sarıyer'i sevdim..istinye'yi..yeniköy'ü..

emek kafe'de sabah kahvaltılarında buldum defalarca..

istiklal caddesi, taksim..bu kadar kalabalıkmıydı o zamanlar..

..

ben senden sonra yatarken anahtarı kapının üzerinden almadım...

sıkı sıkı da kilitledim...ve beni uyandıran kapı zilin de yoktu artık..

senden sonra

senden sonra..

senden

sonra..

..

ben de yoktum aslında..

ben senden sonra düş oldum..

HOŞÇAKAL...

Güzeldir kitap arkaları... Kısadır... Nettir...

 Kitap içerisinden bir bölüme yer verilir bazen... Bazen de yazarın biyografisi yer alır... "Kitabı okudum, çok güzeldi, öneririm size de..." beğenisiyle biten ünlülerin tavsiyeleri olmaz mı? Elbette olur...

Kitab arkasını okuyanların hep bir telaşı vardır... Yavvv okuyorum bu bölümü ama satıcı kişinin "hadi anam alacaksan al, almayacakan bırakıver kitabı yerine" serzenişi belirir mi acaba diye düşünür... Tüm bu zaman aralığında sayfalara şöyle bir göz gezdirir.

Ne demeli?..  Nasıl anlatmalı?..

 Ne yazmalı bu dar ve parlak yüzeye?..

Sıradan bir yalnızlık benimkisi... Kiminkinden farkı var?..

Kelimelerden cümle kurma yeteneğim, benim yalnızlığımı sadece belgelenmiş bir "anı" yapar...

Herkesinki gibi bir yalnızlık bu... Yangın yerinde hareket edememek gibi... Hiçbir teselliye boyun eğmeyen... Laftan, sözden anlamayan bir yalnızlık bu da...

 Asi... Onurlu... Ümitsiz... Hiç kimseninkinden farkı yok...

Sabah ezanından hemen sonra... Durduk yere arabanın camını açıp... İstanbul'un tam ortasında, sesim kısılasıya geceye O'nu bağırmak... "Seni seviyorum"u öfkeye dönüştürmek... Bu koca kente O'nu haykırmak... Dudaklarımın önce titremesi... Sonra gözlerimin dolması... En fazla ağlamak ıslak caddelere... Elimin ayağıma dolaşması... Salaklaşmak... Farklı mı yapar benim yalnızlığımı?...

 Duysaydı... Belki... Duymadı... Duyulmadı...

Kitabın tam da burası birçok okur adayının parmak izleriyle doludur...
bu yönüyle ciddi bir delil kaynağıdır kitap arkaları...
Kitap hakkında ön bilgiye sahip olmak isteyen olgun birey,
bu bölüme kendinden emin tavarlarla göz atar...
Ve yazılanları beğenirse, kitabın sayfalarını hızla çevirir :
Pırrrrrr!...
Eğlenceli...
Neşeli...
Sevimli...
Efsunlu...